W 1975 ukończył szkoła wyższa na Wydziale Prawa Państwowego Uniwersytetu w Leningradzie. w toku studiów został członkiem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, pozostając w niej aż do czasu zakazania jej działalności i rozwiązania w 1991.
Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w KGB jak oficer operacyjny. W latach 1985-1990 służył na obszar Niemieckiej Republiki Demokratycznej (oficjalnie pracował jak dyplomata), dokąd miał zastrzegać pozycja się werbowaniem tajnych współpracowników[1] i inwigilacją wschodnioniemieckiego środowiska naukowego.
W 1990 powrócił do ZSRR i objął pozycja doradcy rektora w Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym do spraw zagranicznych. W w takim razie roku rozpoczął współpracę z przewodniczącym Rady Miejskiej Leningradu Anatolijem Sobczakiem. Po wyborze Sobczaka na pozycja mera Leningradu (przemianowanego na Sankt Petersburg) Putin objął pozycja przewodniczącego Komitetu Spraw Zagranicznych w urzędzie mera miasta. 20 sierpnia 1991, w trakcie trwania puczu moskiewskiego Putin wystąpił ze służby w KGB. W latach 1992-1996 pełnił funkcję zastępcy mera Sankt Petersburga, odpowiedzialnego za kontakty międzynarodowe i inwestycje zagraniczne.
W sierpniu 1996 został powołany do pracy w administracji Prezydenta Rosji Borysa Jelcyna. Inicjatorem ściągnięcia Putina do Moskwy był dotychczasowy kierownik administracji prezydenta Anatolij Czubajs. Putin objął pozycja zastępcy szefa administracji nieruchomościami prezydenta, i w 1997 zastępcy szefa administracji prezydenta i szefa Głównego Zarządu Kontroli. od czasu maja do lipca 1998 był pierwszym zastępcą szefa administracji prezydenta. od czasu lipca 1998 do sierpnia 1999 był szefem Federalnej Służby Bezpieczeństwa (sukcesorki KGB). od czasu marca 1999 był równolegle sekretarzem Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej.
W ciągu kilku lat pracy w centralnej administracji Federacji Rosyjskiej prędko zdobył ufność najważniejszych osób w państwie. za sprawą poparciu m.in. Anatolija Czubajsa i Borysa Bieriezowskiego został w sierpniu 1999 powołany na pozycja premiera. W Putinie upatrywano potencjalnego następcę Jelcyna na stanowisku prezydenta. jak prezes rady ministrów Putin wprowadził raz jeszcze wojska rosyjskie na obszar Czeczenii.
Od 31 grudnia 1999, po rezygnacji Jelcyna ze stanowiska prezydenta, Putin pełnił obowiązki prezydenta Rosji (zgodnie z art. 92 ust. 3 Konstytucji Federacji Rosyjskiej[2]). W wyborach prezydenckich, które odbyły się 26 marca 2000 został wybrany na pozycja głowy państwa. Uzyskał 52,9% głosów. W kolejnych wyborach prezydenckich, które odbyły się 14 marca 2004 zdobył 71,2% głosów i zwyciężył wprzódy w I turze. Największym problemem, z którym zmierzył się Putin, było zdobycie 50-procentowej frekwencji (wymaganej do ważności wyborów), co udało się osiągnąć. 7 maja 2004 został zaprzysiężony na drugą czteroletnią kadencję na stanowisku głowy państwa.
Brał udział w wyborach do Dumy Państwowej, które odbyły się 2 grudnia 2007, jak pretendent otwierający listę wyborczą Jednej Rosji. Po wyborach nie objął wszak mandatu.
7 maja 2008 przekazał pozycja prezydenta Dmitrijowi Miedwiediewowi. Tego samego dnia Miedwiediew przekazał na ręce przewodniczącego Dumy Borysa Gryzłowa kandydaturę Putina na pozycja premiera. 8 maja 2008 pycha zatwierdziła kandydaturę Putina[3].